Bu kaçıncı gündü nefretle biten? Aslında kendiside farkında değildi ne zamandan beri nefret ettiğinin. Bu onda yeni mi başlamıştı? Sorular soruyordu kendisine cevap alma umuduyla
En doğru karar insanın kendi verdiği karardır demesine rağmen şüphelenmeye başlamıştı bu sözlerinden. En doğru karar insanın kendi verdiği kararsa, neden mutsuzum şu an diye geçirdi içinden.
Birkaç gündür hatta farkına varmadan birkaç aydır şüpheyle kendine güven arasında geziniyordu. Hangisine daha yakındı? Bu soruyu kendisine sorduğundaysa zihni kaçamak cevaplar veriyordu.
Madem tam ortadasın ikisine de eşit uzaklıktaki noktada, öyleyse sen hiçbirine de yakın değilsin ve uzakta değilsin. Bir noktada duruyorsan sende bir noktasın; var ve yok, ikisini bir arada yaşayan. Hüznü ve mutluluğu bir arada tutabilen. Nokta kadar var ama bir o kadar küçük ve değersiz.
Bir an düşünmeyi bıraktı, zihninin sesini de kesti bir radyoyu kapatırcasına. Sadece gökyüzünün dumandan kirlenmiş koyu ve bir o kadarda uçuk maviliğine kaptırdı kendini. Baktı baktı evren yaratıldığından beri oradaydı sanki, ounla birlikte oluşmuştu zıtlıklar. Hiç düşünmeden bunları hissetti zıtlıklar birliğinde. devamını oku »
