Saat sabahın 4:30’u ve hala uyumak için iyi bir neden gelmiyor aklıma. Aslında oldukça yorgun sayılırım, hatta yarım saat öncesine kadar gözlerimde ağrıyordu fakat uyumak istemiyorum. Gözlerimi kapatmak istemiyorum. Gece ilham veriyor düşüncelerime, gece kelimelere dökmediğim, dökemediğim düşüncelerimi besleyen kaynak. Çevremde herkes uykuda, bir başınayım, kendimle baş başa konuşuyorum, dinliyorum ve anlatıyorum. Bazen kelimeleri asla yakalayamayacakmışım gibi gelir, bende aklımdan öylece akıp gitmelerine izin veririm. Aynı bir nehir gibi akarlar zihnimde, kimi zaman seslerine kulak veririm, kimi zamanda bir daha geri gelemeyecek olmalarının hüznünü yaşarım. Uzanıp tutamam onları çünkü buna kalkıştığım anda sis olur kaybolur giderler. devamını oku »
